Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2009

Reality εκλογές



Αναγνώστη μου!!!Τι κάνεις βρε εσύ? Εγω εδώ. με το εδώ εννοώ το κλεινόν άστυ(που με τόσες πολυκατοικίες μόνο μενεξεδής δεν φαίνεται ο ουρανός το σούρουπο). Λεπόν στα δικά μας. Κατ' αρχήν να σου πω ότι κουράστηκα στην άδεια μου και βαρέθηκα. Αλλιώς τα είχα σχεδιάσει, αλλιώς προέκυψαν. Αλλά τα καλύτερα έρχονται...Και σε αυτό το σημείο να σε ενημερώσω ότι την Κυριακή σε πέντε ημερολογιακές ημέρες θα έρθει η στιγμή που περίμενες. Ναι αναγνώστη μου. θα ψηφίσεις. Με το χέρι στην καρδιά(ή στην τσέπη, όπως βολευεται ο καθένας).
Όπως ξέρεις τηλεόραση δεν βλέπω.Έχω βέβαια μία αλλά είναι πλέον η οθόνη του Βρασίδα(aka το desktop μου). Στις πατρίδες μου όμως είδα πολύ. Αμέ... Και το debate είδα και όλα. Αλλά δεν θα σου πω για αυτό. θα σου μιλήσω για τα reality.
Κάποτε ήμουν τηλεορασακιας. Το γουσταρα το sport και ξόδευα ώρες από την ζωή μου μπροστά της. Σου λέω ώρες. Είδα που λες και το Big Brother. Δεν θυμάμαι τι και πως ποια χρονιά ήταν και τέτοια. θυμάμαι όμως την εντύπωση που μου έκαναν αυτοί οι άνθρωποι που όλοι μέρα έξυναν τα αρ@#$%α τους για να κερδίσουν κάποια στιγμή 150000 ευρώ(μπορει το ποσο να ηταν άλλο). Που για κάποιο λόγο έκριναν κάποιοι τον λιγότερο άχρηστο και τον πέταγαν έξω από το σπίτι του BB. Που ειχαν και δοκιμασίες και μεγάλα Live. Τα κλάμματα τους όταν έφευγαν απο την χαυνωση τους. Τις τσούλες και τους μαμιαδες. Γενικά αυτό που με είχε εντυπωσιάσει ήταν ότι όλο αυτό ηταν εν τέλει μια μικρογραφία της κοινωνίας(ΟΚ μπορείς να με βρίσεις αλλα έτσι το έβλεπα..)Δεν ημουν φανατική αλλά που και που το εβλεπα. Δεν θυμάμαι πρόσωπα, ονόματα, αλλά θολες φιγουρες σε μια οθόνη.
Οι εκλογές και η πολιτική σκηνή ρε συ αναγνώστη μου θυμίζουν όλο αυτό. Πες μου εσύ τώρα. Εξηγούμαι γιατί όπως ξέρεις μου αρέσει να μιλώ με επιχειρήματα.
Κοιτα:
"Σπίτι":η Βουλή ,οι Δήμοι, οι Νομαρχίες κτλ
Λαός: Κοινό reality που με την ψήφο του αποφασίζει ποιος θα μείνει στο "σπίτι". Δεν την χρησιμοποιει συνήθως σωστά αφού συμφεροντολογικά την "ρίχνει". κρατάει τους πιο τεμπελχαναδες, διαπλεκόμενους,άσχετους, μη κοινωνικοποιημένους,αναισθητους και ηλίθιους "παίχτες". Βέβαια μετά τραβάει τα μαλλιά του κλαίει και οδύρεται αλλά στην επόμενη ψηφοφορία πάλι σαν πρόβατο(συγνώμη προβατάκια) θα ψηφίσει. ¨οσο πιο τεμπέλης και παραδόπιστος, τόσες περισσότερες οι πιθανότητες να μείνει στο σπίτι.
Πολιτικοί: Μια ομάδα διπόδων που μοιάζουν με ανθρώπους αλλα είναι πολύ πιο μαλάκες. Για όσο καιρό ειναι εκλεγμένοι από το λαό, ξύνουν τις αρχ$%@#$εσ τους μεγαλοπρεπώς, τεμπελιάζουν, κάνουν βολτούλες στα εξωτερικά(ΟΚ αυτό δεν το έκαναν στο BB αλλα σε άλλα realitys)συμμετέχουν με απάτες σε διαγωνισμους, διατηρουν κλίκες. τρώνε πίνουν και ο μήνας εννιά. Δεν τους νοιάζει τι γίνεται εκτός "σπιτιού" και θυμούνται το κοινό μονο στις ψηφοφορίες. Και το σημαντικότερο γι' αυτούς να κερδίσουν το δωράκι στο τέλος. "δωράκι", μίζα δεν ξέρω πως λέγεται και πόσο μεγάλο θα είναι. Αλλά για την ψυχή της μανούλας του δεν παίζει κανείς.
κατάλαβες αναγνώστη μου? Ενα Reality ειναι οι εκλογές. Ενα κακοστημένο αστείο, μια φθηνή παραγωγή. Ενας λαός που η πλειοψηφία του στηρίζει τους χειρότερους παίκτες και δυστυχώς αυτοί είναι που καρπώνονται τα λεφτά.
Δεν θα σε ρωτήσω ξανά τι θα κάνεις την κυριακή. θα σου πω αυτή την φορά τι θα κάνω εγώ.
Δεν θα απέχω αυτή την φορά. όχι. δεν θα ψηφίσω όμως όπως θέλουν αυτοί. Θα κλειστώ κανα μισάωρο στο παραβάν Και θα αυτοσχεδιάσω. Δεν θα απέχω για δύο λόγους:
1. γιατί θέλω να κάνω το χατήρι της μητέρας(ψέματα να σε πω?) και να παω να ψηφίσω.
2.γιατί θα κουβαληθώ που θα κουβαληθώ στην Αρτα να μην περάσω και απο το εκλογικό κέντρο να πω ενα γεια στην φίλη μου που θα είναι εφορευτική επιτροπή? Να μην μπω και στο μπλε παραβαν να τιμήσω το "δημοκρατικό πολιτευμα" της χώρας αυτής?
Βέβαια τι θα κάνω μέσα στο παραβάν δεν σου το λέω από τώρα. έχω πολλά σχέδια για την ώρα εκείνη.
Αντε σε αφήνω τώρα. Να κάνω και καμιά ουλειά. Θα τα πούμε σύντομα..Μην με ξεχνάς, ε?!!!

Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2009

Μια ιστορια για μια εταιρία(Εταιρία όχι εταίρα)

Αναγνώστη μου...Το νταμαζακι μετά από ενα μουσικό διάλειμμα στην γκρίνια είναι και πάλι κοντά σου. Δυνατο και ενημερωμένο με δόσεις κακίας και φιλίας.
Σήμερα θα πιάσουμε τα εργασιακά δικαιώματα, αναγνώστη μου. κατ' αρχήν να σε ενημερώσω οτι αδειευω και είμαι εις τις ιδιαίτερες πατρίδες μου. Παίρνω τον αέρα μου στην εξοχή που λες αναγνώστη μου. Αλλά το μάτι(και το αυτί) του μεγάλου Νταμαζακίου τα βλέπει και τα ακούει όλα. Θα σου πω μια ιστορία που έμαθα χθες:
"Σε μια χωρια μακρινη στο Ελλαδιστάν ήταν μια επιχείρηση. Δεν είχε απλώσει τις ρίζες της μόνο στην χώρα αυτή, αλλά είχε πατρίδα την PANX AMERICANA. να μην τα πολυλογώ κουτσα στραβα έτρεεχε η εταιρία αυτή επιβίωνε. Είχε αρκετους εργαζόμενους, άλλαζε και κατα καιρούς ονόματα. Μια χρονιά στα τέλη της πρωωτης δεκαετίας του 2000 ξέσπασε η λεγομενη οικονομικη κρίση. Κάποιοι το ονομασαν δευτερο Κραχ καποιοι το θεωρησαν μουφα από τις λίγες. Η εν λογω εταιρία το εκμεταλλευτηκε προς ζη,ία των εργαζόμενων της. καταργησε τις προαγωγες, σταμάτησε τις προσλήψεις και τις υπερωρίες. Να διορθώσω. να πληρώνει τις υπερωρίες και αντ' αυτού να δίνει ρεπό. Βλακείες δηλαδή.
Ελα που κάποια στιγμή χρειάστηκε αναγκη υπερωριών. "τσιμπησαν" κάποιοι υπάλληλοι και δεχτηκαν. επειδή όμως δεν είναι ολοι χαζοι στον κοσμο ετούτο καποιοι επαναστατησαν. και εδω ξεκινα το ζουμι της ιστορίας. Ειπώθηκαν αληθειες περι καταπάτησης των εργασιακών δικαιωμάτων, περί αυλοκολάκων(ελεος ομως), περι βολεμένων και μη."
Η ιστορια καπου εδω τελειωνει. ειχε καυγαδες που δεν σου ανεφερα, ακουστηκαν ΟΙ ΧΑΖΟΜΑΡΕΣ. Μια εξ' αυτων δηλώνει και την νοημοσύνη κάποιων ατόμων:"Τουλάχιστον παλια στις υπερωρίες μας έφερναν φαγητό και τυρόπιτες" Πόσο ηλιθιο απαιδευτο κοντοφθαλμο είναι ένα ατομο που σκεφτεται έτσι? Σαν τους κανίβαλους που θαμπώθηκαν με τις χάντρες και τα καθρεφτάκια των κατακτητών. Σε έδωσαν μια τυροπιτα πεσε στα τέσσερα και κούνα την ουρά σου για να τους ευχαριστησεις...Αλλά έτσι είναι υπάρχουν άνθρωποι με φτερά και άλλοι που έρπονται μια ζωή...
Σε μια εταιρία που είσαι αναλώσιμος, που κάνεις μια απο τις πιο βαρετες και ρομποτιστικες εργασιες στον κόσμο η μεγαλυτερη δηλωση βλακειας ειναι να εισαι κόλακας. Μην χάσεις το ψωμάκι σου, την εργασία σου στην λατρεμένη εταιρία. Εαν χάσεις τον μισθουλακο σου που σε λίγο θα ζητας και χάρη να σου τον δώσουν θα χάσεις την YSL Mascara σου, τα ποτάκια σου τα ταξιδια σου... Θα είσαι καλο ρομποτάκι αλλά όπως εσυ γουστάρεις... Εαν σου στερήσουν το πρωινό σου τσιγάρο επαναστατεις. Εαν καταπατουν την συμβασή σου και σου ζητούν να εργαστεις δωρεαν αν και συμβουλευεις άλλους να το πράξουν εσυ δεν το κάνεις! Α ρε βρεγμένη βέργα.
Ετσι σκέφτονται αναγνώστη μου πλέον κάποιοι νέοι. Την δουλίτσα τους με τους γονείς και τον κόλο τους. Ας τους θέλουν σκλάβους, κακοπληρωμένους, με σκυμμένα τα κεφάλια. Φορουν το χαλινάρι αναγνώστη μου και χαίρονται κιόλας. χαίρονται που σιγά σιγα φτάνουν το καρότο τους. Το καρότο στερεωμένο σε ένα ζυγό που φοράνε απο τα 22 η 23 τους.
Λυπάμαι που τους βλέπω να έρπονται. Αλλά ευτυχώς βλέπω και αυτούς που έχουν φτερά. που δίνουν ακομη ελπιδες. που αντιστεκονται. που την Κυριακη δεν θα στηρίξουν αυτους που θα τους υποδείξουν η μαμά και ο μπαμπάς(εαν βγει μπορει να σε τρυπώσει στο Δημόσιο καρδουλα μου)
Υπάρχουν κάποιοι αναγνώστη μου που τα βλέπουν αλλιως. που ελπίζουν. Που σηκώνονται από τα καναπεδάκια τους(ασε με εμενα σε όλα τα καλά είτε ειμαι άρρωστη είτε είμαι εκτός με άδεια)
Αλλα δεν θα μας κοψουν τα φτερα ανγνώστη μου. Στις εκλογες ξέρεις εσυ ;-)
Αντε θα τα πουμε σύντομα!

Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2009

Αντιο λοιπόν Αντίο

Το τραγουδι αυτό το αφιερώνω σε εσένα..Που σε αποχαιρέτησα εχθές. Ησουν τελείως αντίθετος πολιτικά, αλλά στις τελευταίες σου αναλαμπες παραδέχτηκες δίκαια τα λάθη σου απεναντι τους. Μονο οι φίλοι σου εκεί μέσα σου στάθηκαν ας ήσαστε εχθροί κάποτε. Θανατος θα γινεις αθανατος..Θα μου λειψεις. Με ποιον θα τσακώνομαι για το νόημα της επετειου του Πολυτεχνειου, για τα πολιτικα γεγονοτα, για τα κοινωνικά δικαιώματα που καταπατώνται? Ωραίος ως το τέλος! Καλη αντάμωση

Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2009

Λα λα λα prt 9

Να γαληνεύεις-Ωχρά Σπειροχαίτη

Έγειρες κι απόκαμες κάπου στη Θηβών
στη στρυφνή πορεία μιας ζωής στο πρηνηδόν
η ρημαγμένη γη σου ψιθύρισε στ' αυτί
κοίταξε στον ουρανό εκείνη τη μαρμαρυγή

Τα παιδιά σταμάτησαν το παιχνίδι τους για σένα
ο κόσμος βγήκε στις ταράτσες με κεριά
τα ρεμπέτικα σίγησαν στο παλιό το ταβερνάκι
τα φρένα που γλίστρησαν η τελευταία ήταν κραυγή

Ξάφνου είδανε σε σένα ένα θαύμα
ένα μυστήριο που έπρεπε να σεβαστούν
καθώς η τρέλα σου ξεγεννούσε τις φωτιές της
ένας Νέρωνας που αγκαλιάζει τα στενά

Να γαληνεύεις καθώς τραντάζεσαι

Όλοι είδαν τις μάγισσες να 'ρχονται απ' το πουθενά
μαγίστρους να κρατούν από το χέρι τα παιδιά
καταραμένους ποιητές να γελάνε δυνατά
αρχαίους ληστές να κοιτάνε σκεπτικά

Κανείς δεν ήξερε αν θα μείνουνε για πάντα
κανένας δεν φοβόταν τη φωτιά
στέκαν στη μέση μιας ευχής ή μιας κατάρας
σε ξέχασαν μπροστά στο παρελθόν που 'χαν ξεχάσει

Να γαληνεύεις καθώς τραντάζεσαι




Αναγνωστη μου αφιερωνω αυτο σε μενα...Που δεν γαληνευω...

Ποσοι μου είπαν γεια!!!!