Ήλιος, θάλασσα Speedo και τα άλλα παιδιά....

Καλησπέρα Αναγνώστη μου ψημένε στο Αθηναϊκο καμίνι!Το Νταμαζάκι άπιστο όπως πάντα στο ραντεβού του σου γράφει απο το κέντρο της πρωτεύουσας, προσπαθώντας να δροσιστεί. Αλλο ένα καλοκαίρι  αλλαγών,μετακομίσεων...Στον δρόμο, αδέρφια, στον δρόμο...
Μετά απο ένα σύντομο πέρασμα από τις Αρτινές πίστες επανήλθα στην πόλη σας για λίγες μέρες, ωστε ως γλαρόνι να πεταξω στην κρήτη και να ξεχαστώ στα όρη στα άγρια βουνά της. ήλιος θάλασσα, watermellon, αγγινάρες, χοχλιοί και μπύρες συνθέτουν ένα τοπίο μαγευτικό.
Αυτίο αναγνώστη μου ίσως είναι το τελευταίο καλοκαίρι στο οποίο οι παραλίες μας ανηκουν. Του χρόνου θα ανηκουν σε Αγγλους, Γερμανους Αμερικάνους και Ρώσους φίλους του Georges...Τα πράσινα χοντρά τέρατα βλέπεις βάλθηκαν να τ ξεπουλήσουν όλα και με τα λεφτά να πάνε διακοπές στις Σεϋχέλλες...Ετσι λοιπόν εμείς θα βλέπουμε την γη μας ως θεατές...Απάτρεις μα κατάντησαν που να τους μαραθεί σε όλους το πεός και να τους σκουριάσει η Cayenne...Η φράση ελευθεη παραλία θα ανηκει στην σφαίρα τους φανταστικού...Αγανακτισμένοι στα νησια μας θα είμαστε με την επανάσταση να ξεκινάει απο την Παρο την μυκονο και την Σαντορίνη με την φιλική συμμετοχή ιταλών, Ιαπώνων και καγκουροΑγγλων φοιτητών...
Βεβαια θα μου επςι οτι επαναλαμβάνομαι...Ομως και φετος ισχυει το καθε περισυ και καλύτερα και δυστυχώς ο Μπένι ο χοντρός μιλά ακόμη και για ελεγχόμενη χρεωκοπία...Που να σου κουλαθεί ο Φιλιππινέζος Ευάγγελε και να σου μουγκαθεί αυτό το πρασινοφρουράκι που σου ψιθυρίζει αυτες τις μαλακίες στα αυτιά...
τετοια αμνια για ξεπουλημα δεν την περιμενα απο τον Μπένι...βεβαια κατι θα καρπωθει ακι αυτός και τα 300 γουρουνια του Κυνοβουλίου αλλα και τα χιλιάδες σκυλια που τους ακολουθουν(και δεν μιλάω για τους μπάτσους, αλλα για τους εργατοπατέρες)
Κατά τα λοιπά η Δεξιά συνεχίζει το ανυπαρκτο αλλα καταστροφικό της εργο, η Αριστερα παει camping για ηλιο σεξ και μοχιτος υπο τους ήχους του bella ciao το ΚΚΕ παιζει την επανάσταση και η ντόρα εχει σκασει απο την ζηλεια της που σε αυτό το Lifting το χαμογελο δεν θυμίζει την Crest...
Στα δικά αμς τώρα παλευουμε με ο,τι εχουμε Αναγνώστη. αυτη την περιοδο διαβαζουμε μανιωδώς ωστε να θωρακισουμε την ιδεολογια μας να ταξιδεψουμε σε αλλες εποχές αλλα και να γνωρισουμε ανθρώπους ποιο εξυπνους ακι πιο θαραλλέους από εμάς.
Περιμένω τις βασεις χωρίς αγχος και περιμένω και το γαμο της αδερφης ωστε να ησυχασουμε αλλα να κανουμε και παρτυ.
γιατι στα σκατα χρειαζεται και λίγο φως και η ζωη μας διδαξε από νωρίς οτι τραβαει τηνν ανηφορα και μας τραβολογά και εμάς...
Ασε3 που μια αστρολογα μου ειπε οτι φετος ειναι το καλοκαίρι των Σκορπιών(και αν κρίνω απο την χθεσινη εμπειρία στο Live του Roger Waters ξεκινησε καλα)...
Αναγνωστη μου σε αφήνω με ενα αγαπημενο λαλα αλλα και με ευχες για ενα αναιμακτο καλοκαίρι...

...Της αυτοβιογραφίας το λαλα!...

Καλημερα Αναγνώστη μου! Ο καιρός εχει τρελαθεί αφου Ιούνη μήνα,μας κανει σκωτσέζικα ντους! Αποφασισε μεσιέ τι θέλεις από τα συννεφάκια σου!Μας εχεις ζαλίσει!
Το Νταμαζάκι εχει παλι το προβλλημα στο αναπνευστικό του, από τις παλαβομάρες του καιρού. Εκτός από αυτό εχει μια γάτα με νευρα, μια μετακόμιση, άγχος, κατι μουχλιασμένα πορτοκάλια στο ψυγείο και καμία διάθεση να κανει οτιδήποτε, Αναγνώστη μου. (αρχίζω να φρικάρω, μιλάω για εμένα στο γ' ενικό). Επίσης έχω κατι επιπλα που εχω βαρεθει αν τα ταξιδευω,αφραγκίες και ενα βιβλίο που μυρίζει καινουργίλα και ανυπομονω να το ανοίξω...
Αναγνώστη μου, αυτό το Post δεν ειναι για την κολοκατάσταση στην χωρα που λέγεται Ελλάδα, δεν είναι μια υβρις στους πολιτικους, στους Ελληνες πολίτες, ουτε ενα λαλα με στίχους...Δεν εχει ουτε μια αναφορα στην ζεστη που τα νεύρα μου τσιτώνει ...ΜΠΑΤΣΟΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ, ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ...αλλά ειναι για εμένα. Πράγματα που θα ήθελα να μάθεις, άχρηστες πληροφορίες και μια κατάθεση φωτός, γιατί σαπίσαμε στο σκοτάδι πια...
Πραγματικά εχω βαρεθεί την μιζερια (μου και σου), την απαισιοδοξία αλλά και την έλλειψη κινήτρων...
Μ'αρεσει η μουσική, η φωτογραφία, τα ζωηρά χρώματα...Ο πρωινός καφές με τσιγάρο και η ΙΟΝ Αμυγδάλου...Μου αρέσει η Αρχαία ελληνική μυθολογία και παντός είδους παραμυθι...Τρελαίνομαι για animated films & cheesy movies, τα καλοκαίρια& τις γελοιογραφίες.ηρωας των παιδικών μου χρόνων ηταν η Sαndybell και οταν ημουν μικρη ήθελα να γίνω ο Lion-o ή ο He-Man..Νομίζω ότι εαν εχεις κάποιος στην διατροφή του ενα κομμάτι γλυκό την ημέρα ειναι ευτυχισμένος. Αγαπάω τα ζωά, φοβάμαι μέχρι θανάτου τα φίδια...
Φοβαμαι ακόμη τους γκρεμούς, τα roller coaster και τους κλόουν. Ειδικά οι τελευταίοι ειναι ενας λόγος που ισως στο μέλλον να πάθω καρδιακό...Οταν ημουν μικρη μπροστά από τον Ronald McDonald ειχα πάθει υστερία.
Δεν ειχα ποτε βλέψεις για γάμο και παιδιά.
Γουστάρω τον Johnny Cash& τον Θανάση Παπακωνσταντίνου μεχρι αηδίας. Θεωρώ τον Πανούση τεράστιο καλλιτεχνη και τον Λαζόπουλο χαμαιλέοντα(τον τελευταιο τον σιχαινομαι). Εκλαψα για τον παππου Βέγγο και στενοχωρέθηκα για τις φασιστικές τασεις του Χαρυ Κλυν Δεν μου αρεσουν τα ανέκδοτα και εχω περίεργη αισθηση του χιούμορ κληρονομημένη από τον παππου μου.
Οταν εφτιαξα αυτό το Blog Προ διετίας δεν ηξερα σε τι θα μου χρησιμευε...περνουσα την φαση της δημοσιοκαφρίας, μεχρι που μια ωραία πρωία είδα ότι οι περισσότεροι δημοσιοκαφροι ειναι πιόνα σε ενα ηλίθια χαμένο παιχνίδι σκάκι...Καποιοι βεβαια ειναι οι παιχτες, αλλα για αυτους τα έχει πει όλα ο Λιακόπουλος και δεν θέλω να επεκταθώ περαιτέρω.
Γενικά Αναγνώστη μου, στα χρονια που κανω ποδήλατο με βοηθητικες στην Ευρώπη, έχω καταλάβει ότι το πιο ηλίθιο πράγμα ειναι τα σχέδια και οι στόχοι...Αυτ'η γενικά η πειθαρχία. Καλό ειναι να έχει κανείς έναν μπούσουλα, αλλά από τις  100 περιπτώσεις οι 90 τον χάνουν και ψάχνουν να βρουν πυξίδα. Αλίως τα θέλεις και αλλιώς σου έρχονται...
Εγραψα όλα αυτα για εμενα Αναγνώστη μου πρωτίστως γιατί είμαι ψώνιο, δευτερευόντως, γιατί παντα ήθελα ως άλλη Τζούλια να μου παρω συνεντευξη και τρίτον γιατι για πολλοστή φορά στην ζωή μου ειμαι σε μια καμπή και ήθελα να βρω τις σταθερές μου και μόσα με συνδέουν με αυτή την ονειρική κατάσταση που λεγόταν παιδική ηλικία. Την ξεπέρασα τελευταία αυτή την ανάγκη μου να τρέχω στην μονη μου πατρίδα, τα παιδκά μου χρόνια, γιατί τα απομυθοποίησα επιτέλους....
Ηταν ωραία τα καλοκαίρια βέβαια τότε, εμ τον παππου και την γιαγιά νέους, να μας ταϊζουν σταφύλια από την "κρεββατίνα" και τομάτες από το "σωκήπι"(ο κηπός, εσώκηπος). Αλλά κατα τα άλλα δεν ηταν και τίποτε σπουδαίο τελικά. Βεβαια σε αυτη εδώ την σκατοχώρα δεν μπορείς να πεις τα καλύτερα έρχονται, διότι ξερεις οτι κατι τετοιο με αυτη την κατάσταση δεν θα γίνει...
Ξαναδιαβάζουμε λοιπόν το "σύντομο καλόκαίρι της Αναρχίας" για να δουμε τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να την βελτιώσουμε....
Καλο καλοκαίρι,Αναγνώστη μου...Απολαυσε το γιατι θα το πουλησει και αυτό ο ΓΑΠ...
Και για το τελος ενα λαλα που πρεπει αν το εγραψα εγώ, να το βρηκε ο Smith και να το παρουσίασε ως δικό του :P

Το λαλα της απώλειας...

Απώλειες...Ανθρωποι που έρχονται και φευγουν. Αλλοι μένουν για χρόνια, άλλοι χανονται σε λίγες στιγμές. Και εσυ αναγνώστη μου, μένεις εκει, βουβός να θυμάσαι. Άλλοι σε ακούμπησαν, άλλους απλά τους ξέχασες...Τι θυμάσαι τελικά? Στιγμές. Στιγμές γέλιου, χαράς,βαρεμάρας, ποίησης,έρωτα,σεντόνια αν στάζουν πόθο...Θυμάσαι ξενύχτια,κόντρες,κλάματα και μενεις μονος να βυθίζεσαι εκεί. Παντοτε σου έλεγα αναγνώστη μου ότι ο άνθρωπος ειναι αναμνήσεις και επιρροές από άλλους. Καποιοι ξεχνουν, κάποιοι θυμούνται για πάντα...
Ξεχασες αναγνώστη μου το πρώτο σου φιλί? Ξέχασες το πρώτο καρδιοχτύπι εν'ος έρωτα φθινοπωρινού? Την πρώτη σου πορεία, το πρώτο σου καβγά? Αν ναι εισαι τυχερός στην ατυχία σου. Εαν όχι τότε θα βασανίζεσαι για πάντα από τα φαν΄τασματα του παρελθόντος.Μπορεί εσυ να ξεχνάς, αλλά δεν σε ξεχνούν κάποιοι...Και η ζωή κυλάει γυρω σου...


The Earthbound-Lost


Raindrops falling, sky’s shedding tears
In a city that feels like a cage
And I’m lost in this world
Lost with a war in my head

Hey you lovers wipe your tears
I know you got there by selling the feeling
I’m lost in this world
Lost with a war in my head

Are you still on the run?
With your eyes two black birds that fly
To the end of the world There’s a story behind this silence
If you wanna listen you just have to break it

Lost in the world
Lost with a war in our heads
Are you still on the run?
With your eyes two black birds
Shot at the end of the world

Σουρεαλισμός και Αγανάκτηση(αναδημοσιευση απο Indymedia)

Η αλήθεια είναι ότι έχω αγανακτήσει ΚΑΙ εγώ, σύντροφοι και συντρόφισσες. Παρά το γεγονός ότι είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δε θα έγραφα κείμενο σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα, φαίνεται τελικά ότι η αγανάκτησή μου οδήγησε τα χέρια μου και το πληκτρολόγιο να αυτοοργανωθούν και να αυτενεργήσουν. 

Για τους Αγανακτισμένους των πλατειών, τα χαρακτηριστικά και την προοπτική τους, έχουν γραφτεί μέχρις στιγμής εξαιρετικά κείμενα από συντρόφους. Για το λόγο αυτό δε θέλω να φλυαρήσω άσκοπα ή να κουράσω και ούτε θα επεκταθώ σε πολιτική ανάλυση του φαινομένου με εξειδικευμένους όρους. 

Εκείνο που με «αναγκάζει» τελικά να γράψω το παρόν κείμενο, είναι ο διάχυτος σουρεαλισμός που χαρακτηρίζει όχι μόνο τους Αγανακτισμένους, αλλά και την στάση αρκετών συντρόφων απέναντι σε όσους από εμάς παραμένουμε επιφυλακτικοί απέναντι σε αυτό το υποτιθέμενο κίνημα και δεν συμμετέχουμε στις όποιες διαδικασίες του. 

Καταρχήν δεν έχω καταλάβει καν γιατί έχει τεθεί θέμα «κραξίματος» όσων διατηρούμε επιφυλάξεις –μήπως υπάρχει κάποια «γραμμή» που ορίζει το τι θα πράξει ο καθένας μας και όλοι μαζί; Μήπως αυτοί που συμμετέχουν στην συνέλευση του Συντάγματος είναι περισσότερο αναρχικοί από εκείνους που δεν συμμετέχουν; Αν δεν απατώμαι, ο καθένας μας έχει δικαίωμα να πράξει σύμφωνα με τα πιστεύω του και αναλαμβάνοντας την ευθύνη των πράξεών του. Επομένως, ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα; 

Από την πρώτη μέρα που οι Αγανακτισμένοι συγκεντρώθηκαν στο Σύνταγμα, συμβαίνει συχνά κάθε φορά που εκφράζω επιφυλάξεις (εμπεριστατωμένες και με επιχειρήματα), να χαρακτηρίζομαι ως «δογματική», «κολλημένη» και «ελιτίστρια». Εν ολίγοις, η όποια κινηματική μου δράση και η συμμετοχή μου σε συλλογικότητες ακυρώνονται αυτομάτως από την στιγμή που δεν αγανακτώ στο Σύνταγμα. Η εκπεφρασμένη μέσω της δράσης μου, έμπρακτη και συνειδητή μου αγανάκτηση δεν υφίσταται καν, καθώς, σύμφωνα με κάποιους, θα έπρεπε να πάω στην συνέλευση του Συντάγματος και «να μιλήσω στον κόσμο για να τον βοηθήσω να καταλάβει». Από την στιγμή που δεν το κάνω, δεν είμαι «πραγματική» αναρχική, βάσει των μετρήσεων του αναρχόμετρου που έχουν εφεύρει κάποιοι συνταγματόφιλοι σύντροφοι. 

Καταρχήν να πω ότι θεωρώ απείρως σουρεαλιστικό εντός του κινήματος να εκφράζεται η ιδέα του πεφωτισμένου ινστρούκτορα που θα βοηθήσει τον «χαζό» κόσμο να καταλάβει ποιος ακριβώς είναι ο εχθρός και τι πρέπει να πράξει. Η αυτοσυνείδηση είναι καθαρά προσωπική υπόθεση και χτίζεται μέσα από μακροχρόνιες και, συχνά, επίπονες διαδικασίες. Χωρίς την αυτοσυνείδηση δεν μπορεί να υπάρξει συλλογικότητα και, επομένως, δεν μπορεί να εκκινηθεί καμία απολύτως εξεγερτική/επαναστατική διαδικασία. Το να αποφασίσει ο καθένας μας αν θέλει να εκφράσει την άποψή του στην συνέλευση του Συντάγματος και το να παίξουμε ως χώρος τον ρόλο του Αγίου Πνεύματος, είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα. 

Δεν συζητάω καν το γεγονός ότι μια τέτοια άποψη (της «επιφοίτησης» και «διαφωτισμού» του λαού) είναι ξεκάθαρα συστημική και εξουσιαστική, πέραν του ότι δέχεται defacto ότι όσοι δεν ανήκουν στο χώρο είναι διανοητικά κατώτεροι και εμείς, οι «φωτισμένοι», πρέπει να τους δείξουμε τον σωστό το δρόμο. Βάσει αυτής της λογικής, η κοινωνία απαρτίζεται από ηλιθίους –λογική μηδενιστική που δεν αποδέχομαι σε καμία περίπτωση. Θεωρώ ότι τα μείζονα προβλήματα αυτής της κοινωνίας είναι ο ατομικισμός, ο φόβος και ο ραγιαδισμός, όχι το χαμηλό IQ. Όμως, για να ξεπεραστούν τα παραπάνω, απαιτούνται σκληρή δουλειά και μακροχρόνιες εσωτερικές διεργασίες πρωτίστως σε προσωπικό επίπεδο. Κάθε σύντροφος και συντρόφισσα που επιθυμεί και μπορεί, έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να τοποθετηθεί στην συνέλευση και να εκφράσει σκέψεις που ίσως μπορούν να βάλουν τους συμμετέχοντες σε μια άλλου είδους νοητική διεργασία. Αυτό όμως απέχει πολύ από την αντίληψη του από μηχανής αναρχικού Θεού που θα φωτίσει τα «μπερδεμένα» μυαλά των Αγανακτισμένων και ως διά μαγείας θα φέρει την επανάσταση. 

Το να αποκτήσουν πολιτική συνείδηση όσοι απ’ τους Αγανακτισμένους δεν έχουν, να θεωρήσουν εαυτούς μέλη μιας συλλογικότητας και να πράξουν βάσει αυτής, δεν είναι κάτι που θα συμβεί από την μια στιγμή στην άλλη. Εξ όσων γνωρίζω και διαβάζω, η συνέλευση βρίσκεται ακόμα στο στάδιο της ομαδικής ψυχοθεραπείας, όπου οι περισσότεροι εκφράζουν τον πόνο τους. Αυτό δεν το λέω υπό καμία έννοια υποτιμητικά –η ανάγκη να μοιραστεί ο καθένας μας αυτό που τον πονάει με δεδομένη την παρούσα οικονομική και κοινωνική συγκυρία, είναι σημαντική και θεμελιώδης. Όμως, όπως όλοι γνωρίζουμε, η ψυχοθεραπεία δεν έχει ημερομηνία λήξης και μπορεί να διαρκέσει χρόνια. 

Ένα εξίσου σουρεαλιστικό στοιχείο της υπόθεσης των Αγανακτισμένων, είναι ότι χαρακτηρίζονται από πολλούς ως «κίνημα». Αν δεν απατώμαι, οποιοδήποτε κίνημα στην ανθρώπινη ιστορία χαρακτηρίζεται από σαφείς πολιτικές θέσεις, αιτήματα και στόχους. Στην περίπτωση των Αγανακτισμένων, ο κοινός τόπος περιορίζεται σε αυτή καθ’ εαυτή την Αγανάκτηση. Κανείς δεν μπορεί να με πείσει ότι αυτή η αφηρημένη και απροσδιόριστη Αγανάκτηση αρκεί για να προσδιορίσει και να καθορίσει οποιοδήποτε κίνημα. Μήπως λοιπόν θα έπρεπε να είμαστε ίσως λίγο πιο συγκρατημένοι πριν αποδώσουμε τον συγκεκριμένο χαρακτηρισμό σε μια συνάθροιση ετερόκλητων ανθρώπων; 

Επίσης σουρεαλιστικώς και παραδόξως, το «υποτιθέμενο» κίνημα συγκεντρώνει στους κόλπους του από αναρχικούς έως «ντυμένους» με ελληνικές σημαίες που τραγουδάνε τον εθνικό ύμνο. Ταυτόχρονα, οι σημαίες είναι ανεπιθύμητες, φαίνεται όμως ότι η σημαία του δοξασμένου ελληνικού έθνους εξαιρείται από τον κανόνα και είναι υπεράνω οποιασδήποτε κρίσεως και απαγορεύσεως. Εδώ όμως ξεχνάω και άλλη μια σημαντική σουρεαλιστική λεπτομέρεια: πλέον έχουν διαμορφωθεί διαζώματα Αγανακτισμένων, το «πάνω Σύνταγμα» και το «κάτω Σύνταγμα». Στο πάνω μπορείς να ντύνεσαι ελληνική σημαία, να την ανεμίζεις και να τραγουδάς τον εθνικό ύμνο, αλλά στο κάτω (που είναι πιο πολιτικοποιημένο) δεν επιτρέπεται π.χ. να κρατάς μια κόκκινη σημαία γιατί είναι τζιζ. Ειλικρινά θέλω κάποιος να μου εξηγήσει ποιος είναι ο κοινός τόπος, τα κοινά αιτήματα και προβληματισμοί ενός αναρχικού και ενός σημαιοστολισμένου που τραγουδάει τον εθνικό ύμνο… 

Επίσης θέλω να κάποιος να μου εξηγήσει πώς γίνεται αυτού του είδους η αγανάκτηση να επικροτείται από τον Πρετεντέρη και τον Κούλογλου μέχρι τον Τσίπρα και τον Μίστερ Σπίθα –αυτό το προσπερνάμε έτσι απλά ή μήπως από μόνο του δεν είναι εμφανώς σουρεαλιστικό και ανησυχητικό; Δεν είναι ότι δεν αντιλαμβάνομαι την επικοινωνιακή και πολιτική σκοπιμότητα πίσω από αυτό. Αυτή ακριβώς η σκοπιμότητα δεν είναι από μόνη της δείγμα ότι κάτι δεν πάει καλά;  

Πρώτη φορά επίσης βλέπω να έχει η αγανάκτηση ωράριο. Δηλαδή, ξεκινάμε να αγανακτούμε από τις 18:00 και μετά –πιο πριν τι γίνεται; Δεν τρέχει μία και όλα καλά; Αυτό είναι άλλο ένα στοιχείο που καταδεικνύει τον αφελή χαρακτήρα οποιασδήποτε σύγκρισης με την Πλατεία Ταχρίρ και την εξέγερση των Αιγυπτίων. Πιστεύω ότι η πολυφορεμένη καραμέλα της σύγκρισης του Συντάγματος (και οποιασδήποτε άλλης ευρωπαϊκής πλατείας) με την Πλατεία Ταχρίρ, όχι μόνο δείχνει απόλυτη άγνοια των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών διαφορών μεταξύ των «πλατειών», αλλά πλέον αποτελεί και ύβρι απέναντι στον αιγυπτιακό λαό. Μην τρελαθούμε κιόλας, θέλουμε πάρα πολύ δρόμο ακόμα για να επιδείξουμε το θάρρος, την μαχητικότητα και το συλλογικό πνεύμα που επέδειξε ο αιγυπτιακός λαός. 

Κάτι που επίσης με έχει ξενίσει, είναι ότι αρκετοί εκ των Αγανακτισμένων δεν είχαν καν πάει ποτέ στη ζωή τους σε πορεία. Δηλαδή, ξύπνησαν ξαφνικά μια μέρα και η αγανάκτησή τους είχε ξεχειλίσει σε τέτοιο βαθμό, που αποφάσισαν να πάνε Σύνταγμα. Δεν τους είδα όμως να αγανακτούν όταν στο κέντρο της Αθήνας βρίσκονταν στο χείλος του θανάτου 300 μετανάστες, δεν τους είδα να αγανακτούν όταν οι χρυσαυγίτες βγήκαν με τα στιλέτα μέρα μεσημέρι και μαχαίρωναν ανυπεράσπιστους συνανθρώπους τους, όταν άνθρωποι όπως η Φαίη Μέγερ φυλακίζονταν για τις ιδέες τους, όταν περνάνε δίπλα από αστέγους και ανθρώπους που ψάχνουν στα σκουπίδια για να βρουν έστω και μια μπουκιά φαγητό. 

Ξέχασα όμως, όλοι οι παραπάνω είναι «ξένοι», «αναρχικά κωλόπαιδα» και «παρίες». Ας πάμε λοιπόν σε πιο «ελληνικά» και «πολιτικώς ορθά» παραδείγματα: Δεν τους είδα να αγανακτούν όταν σε όλες τις πορείες (και ειδικά σε αυτήν της 11/5) οι μπάτσοι άνοιγαν τα κεφάλια ανυπεράσπιστων διαδηλωτών, ανδρών και γυναικών ανεξαιρέτως, απρόκλητα. Δεν τους είδα να αγανακτούν όταν ο Γιάννης Κ. βρέθηκε να χαροπαλεύει στην εντατική. Και πάλι όμως ξεχνιέμαι: στις πορείες πάνε μόνο τα κομματόσκυλα και όσοι γουστάρουν να ρίχνουν μολότωφ και πέτρες. 

Αυτού λοιπόν του είδους η αγανάκτηση μου βρωμάει πολύ, σύντροφοι και συντρόφισσες. Για όλους τους παραπάνω λόγους δεν συμμετέχω στο «κίνημα» και παραμένω επιφυλακτική τόσο απέναντι σε αυτό που συμβαίνει, όσο και στην γενικότερη τρελή χαρά που διακατέχει πάρα πολλούς ανθρώπους (και συντρόφους) σχετικά με τη δυναμική και τις προοπτικές του «κινήματος». Θεωρώ ότι έχω το δικαίωμα να έχω βάσιμες επιφυλάξεις, όσο έχουν το δικαίωμα άλλοι σύντροφοι και συντρόφισσες να το επικροτούν και να συμμετέχουν σε αυτό. Το ότι αμφιβάλλω, δεν με καθιστά αυτομάτως δογματική και ελιτίστρια. 

Και για όσους βιαστούν να πουν ότι όλ’ αυτά τα λέω θεωρητικά και χωρίς να έχω πάει στο Σύνταγμα, θα ήθελα να ενημερώσω ότι σήμερα καταπίεσα για δεύτερη φορά τον εαυτό μου και προσπάθησα να παραμείνω εκεί και να δω την όλη κατάσταση αντικειμενικά –όμως δεν άντεξα. Δεν μπορούσα ούτε ν’ ακούω τον εθνικό ύμνο, ούτε να βλέπω ελληνικές σημαίες ν’ ανεμίζουν, ούτε ν’ ακούω γηπεδίστικα συνθήματα, ούτε ν’ ακούω 20χρονα να κανονίζουν πού θα πάνε για καφέ «μετά το Σύνταγμα», ούτε να μουτζώνω τη Βουλή θεωρώντας ότι κάτι κάνω, ούτε να συμμετάσχω στην ομαδική ψυχοθεραπεία. Εν ολίγοις, δε βρίσκω κοινό σημείο επαφής. 

Εγώ δεν έχω αγανακτήσει μόνο με το Μνημόνιο, αλλά αγανακτώ επί μακρόν με τον ρατσισμό, τον κοινωνικό αποκλεισμό, την αστυνομική βία, την ξενοφοβία, τον καπιταλισμό –αγανακτώ με το Σύστημα συνολικά και όχι μόνο με μεμονωμένες εκφάνσεις του. Προτιμώ λοιπόν να πηγαίνω στη χθεσινή αντιφασιστική πορεία (στην οποία, παρεμπιπτόντως, δεν είδα τις χιλιάδες των Αγανακτισμένων) και να δρω μέσω συλλογικοτήτων, παρά να «πηγαίνω Σύνταγμα». Αν γι’ αυτό θεωρούμαι γραφική, ελιτίστρια, αρτηριοσκληρωτική και δεν ξέρω γω τι άλλο, κανένα πρόβλημα. 

Μακάρι (και το λέω πολύ ειλικρινά) να διαψευστώ. Μακάρι η επανάσταση να ξεκινήσει από το Σύνταγμα και ν’ αποδειχτεί ότι όντως είμαι κυνική και κολλημένη. Μακάρι να έχουν δίκιο όλοι όσοι πιστεύουν ότι από τις πλατείες θα ξεκινήσει κάτι πολύ σημαντικό. Μακάρι να έρθουν κάποια στιγμή όλοι όσοι με κατηγορούν για δογματική και να μου πουν «στα ‘λεγα εγώ». 

Μέχρι τότε, ας πάνε στην πλατεία. Εγώ, πάλι, θα πάω στην πορεία. Δικαίωμά τους και δικαίωμά μου.