Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

Για τον κο Λοΐζο...

Εαν ζούσε ο κος Λοΐζος σήμερα θα έκλεινε τα 73. Μου φαινόταν πάντα ήρεμη δύναμη. Ανθρωπος που έζησε την φτώχεια, τις μετακομίσεις την στέρηση. Ταλέντο. Δεν θα μιλήσω φυσικά εγώ Αναγνώστη μου. Θα βάλω ένα τραγουδι του, που αγαπάμε, να μιλήσει...


Όλα σε θυμίζουν,
απλά κι αγαπημένα,
πράγματα δικά σου, καθημερινά
σαν να περιμένουν κι αυτά μαζί μ’ εμένα
νά ’ρθεις κι ας χαράξει για στερνή φορά.

Όλη μας η αγάπη την κάμαρα γεμίζει
σαν ένα τραγούδι που λέγαμε κι οι δυο,
πρόσωπα και λόγια και τ’ όνειρο που τρίζει,
σαν θα ξημερώσει τι θα ’ν’ αληθινό.

Όλα σε θυμίζουν,
απλά κι αγαπημένα,
πράγματα δικά σου, καθημερινά.

Όλα σε θυμίζουν,
κι οι πιο καλοί μας φίλοι.
Άλλος στην ταβέρνα, άλλος σινεμά.
Μόνη μου διαβάζω το γράμμα που ’χες στείλει
πριν να φιληθούμε πρώτη μας φορά.

Όλη μας η αγάπη την κάμαρα γεμίζει
σαν ένα τραγούδι που λέγαμε κι οι δυο,
πρόσωπα και λόγια και τ’ όνειρο που τρίζει,
σαν θα ξημερώσει τι θα ’ν’ αληθινό.

Όλα σε θυμίζουν,
απλά κι αγαπημένα,
πράγματα δικά σου, καθημερινά.






Για τον κο Μάνο και για τον κο Μιχάλη...Πλησιάζουν οι ημέρες :(

Ποσοι μου είπαν γεια!!!!